Archive for ‘Έτσι ..για την ιστορία’

Ιανουαρίου 7, 2016

Αναμνήσεις….

 

Πριν την επιδρομή των windows 10 και μιας που συνήθως με κάθε τέτοια αλλαγή έχουμε και διάφορες απώλειες σε εικόνες κείμενα κ.λ.π. είπα να αποθηκεύσω κάποια πράγματα και κοιτώντας τα θυμήθηκα τα παλιά….

Αναμνήσεις λοιπόν…και δη…εικονογραφημένες….

 

Καλές….

Αντίγραφο από 1214103322KGtllNl_thumb[2]

 

 

Κακές….

 

Εικόνα1_thumb[1]

 

Γλυκές….

 

friends_thumb[3]

 

 

Περίεργες….

 

Αντίγραφο από travel[4]

 

 

Αστείες….

 

didyousmile3

 

κ.λ.π

 

Με τις υγείες μας…..

Οκτώβριος 2, 2012

Όταν το έτος 2000 ανήκε στην επιστημονική φαντασία.

   

“FUTUR ANTÉRIEUR – Quand l’an 2000 était encore de la science-fiction”

(ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟΣ ΜΕΛΛΩΝ – Όταν το έτος 2000 ήταν επιστημονική φαντασία)

 

   Με τον παραπάνω τίτλο δημοσιεύτηκε την 24/9/2012 στην ηλεκτρονική έκδοση της γαλλικής εφημερίδας “Le Monde” ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στο οποίο παρουσιάζεται μια σειρά από χάρτινες καρτ- ποστάλ που πρόσφατα βγήκαν στην “ηλεκτρονική” δημοσιότητα, φιλοτεχνημένες από τον Jean-Marc Côté και άλλους καλλιτέχνες. Αυτή σειρά φουτουριστικών εικόνων εκδόθηκε στη Γαλλία τα έτη 1899, 1900, 1901 και 1910 αρχικά με τη μορφή χάρτινων καρτών μέσα σε πακέτα τσιγάρων και πούρων και στη συνέχεια ως κάρτ-ποστάλ. Οι πρώτες κάρτες εκδόθηκαν επί τη ευκαιρία του γεγονότος της παγκόσμιας έκθεσης που έγινε το 1900 στο Παρίσι.

  Οι κάρτες παρουσιάζουν φοβερό ενδιαφέρον καθώς αποτυπώνουν την επιστημονική φαντασία της εποχής και, δυστυχώς ή ευτυχώς, κάποιες από τις τότε “φανταστικές” ιδέες έχουν γίνει σήμερα πραγματικότητα.

  Η ανθρώπινη λοιπόν φαντασία της εποχής για το μέλλον επικεντρώνεται, όπως έχει αποτυπωθεί στις εν λόγω κάρτες, σε τομείς ελάχιστα εξερευνημένους την εποχή εκείνη,  όπως η ζωή και η κίνηση στον αέρα και στα βάθη της θάλασσας, αλλά και στην εξέλιξη της αυτοματοποίησης, των μηχανικών μέσων, της πολεμικής, χημικής και ιατρικής βιομηχανίας και της βιομηχανίας τροφίμων.

 

Ενδεικτικά παραθέτω μερικές και για όποιον ενδιαφέρεται, μπορεί να ανατρέξει στο πρωτότυπο άρθρο της Le Monde

http://bigbrowser.blog.lemonde.fr/2012/09/24/futur-anterieur-quand-lan-2000-etait-encore-de-la-science-fiction/

και στη σελίδα wikimedia commons :

http://commons.wikimedia.org/wiki/Category:France_in_XXI_Century

 

 

Σταθμός Αεροταξί….

 

800px-France_in_XXI_Century._Air_cab- paper card by Jean-Marc Côté 1899

Ιπτάμενοι Πυροσβέστες….

800px-France_in_XXI_Century._Air_firemens-papar card 1910

Υποβρύχιοι αγώνες…

800px-France_in_XXI_Century._Race_in_Pacific- paper card by Jean-Marc Côté 1899

 

Τροχόσπιτο ή κάτι καλύτερο όπως κινούμενο ξενοδοχείο???

800px-France_in_XXI_Century._Rolling_house-paper card by Jean-Marc Côté 1899

 

 

Βιντεοκλήση σε παρακαλώ….

France_in_XXI_Century._Correspondance_cinema 1910

 

 

Αγρότες, μηχανικοί και λοιπά επαγγέλματα…

800px-France_in_XXI_Century._Farmer- paper card by Jean-Marc Côté 1899       France_in_XXI_Century._Robot_building 1910    800px-France_in_XXI_Century._Barber-paper card 1910

800px-France_in_XXI_Century._Lacest_fashion-paper card 1910  800px-France_in_XXI_Century._Electric_scrubbing-paper card by Jean-Marc Côté 1899800px-France_in_XXI_Century._Robot_orchestra-aper card by Jean-Marc Côté 1899

 

Τι τρώμε???

800px-France_in_XXI_Century._Intencive_breeding-paper card by Jean-Marc Côté 1899  France_in_XXI_Century._Chemical_food-papar card 1910 800px-France_in_XXI_Century._French_food- paper card by Jean-Marc Côté 1899

 

 

Και το καλύτερο….όλοι κοιτάνε  με περιέργεια αυτό το πλάσμα που έρχεται από το παρελθόν…κάτι σαν βροντόσαυρος θα λέγαμε…

 

France_in_XXI_Century._Une_curiosite 1910

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μαΐου 2, 2010

Δεν ξέρω γιατί αλλά ……κάτι μου θυμίζει….Από πότε χρονολογείται το χάος….

A2-125-1904 ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΑΓΙΑΔΕΣ0000

 

Νουμάς ονομαζόταν το λογοτεχνικό περιοδικό το οποίο κυκλοφόρησε από το 1903 μέχρι το 1931 (με διακοπές τα έτη 1917-1918, 1924-1929) με σημαντικότατο ρόλο στον αγώνα για την επικράτηση της δημοτικής γλώσσας.

Υπήρξε πιθανώς το σηµαντικότερο έντυπο των αρχών του 20ου αιώνα ανάμεσα στα άλλα λογοτεχνικά περιοδικά της περιόδου, τα οποία λειτούργησαν ως όργανα μόρφωσης και πύλες επικοινωνίας ταυτόχρονα µε τα πνευματικά τεκταινόμενα στην Ευρώπη και µέσα µετακένωσης των ευρωπαϊκών ρευµάτων στην Ελλάδα. Επίσης, λειτούργησαν ως βήµα για τη διατύπωση προτάσεων επί του γλωσσικού ζητήματος και όργανα αλλαγών και µεταρρυθµίσεων.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AC%CF%82_%28%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%29

 

Το παραπάνω άρθρο προέρχεται από τη συλογή τευχών του Νουμά της Ηλεκτρονικής Βιβλιοθήκης Κοσμόπολις του Πανεπιστημίου Πατρών και βρίσκεται στην  ηλεκτρονική διεύθυνση: http://xantho.lis.upatras.gr/test2.php?art=15971

 

Απρίλιος 28, 2009

Μαθήματα αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης από τους αρχαίους Έλληνες!

 

Από το ηλεκτρονικό περιοδικό www.arxaiologia.grτο βρήκα ενδιαφέρον, το αντιγράφω ως έχει..[εκτός φωτογραφίας] και ας με συγχωρήσει!

money tree

  Μπορεί η οικονομική κρίση και η υπερθέρμανση του πλανήτη να «καίνε» στον 21ο αιώνα, όμως τα μαθήματα για την αντιμετώπισή τους έχουν ηλικία 2.500 ετών και υπογραφή αρχαιοελληνική. Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει, με βάση έρευνά του στις αρχαίες πηγές, ο Βρετανός καθηγητής Κλασικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Έξιτερ Ρίτσαρντ Σίφορντ, σε ομιλία του σε συνέδριο στη Γλασκώβη.
«Οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν το χρήμα, περί το 600 π.Χ., και είχαν κατά νου πως αν το θεωρούμε δεδομένο το χάνουμε. Το άγχος γύρω από την καταστρεπτική δύναμη του χρήματος ενυπάρχει στην αρχαιοελληνική σκέψη. Στην τραγωδία για παράδειγμα- ένα είδος που αναπτύχθηκε με την οικονομική ευμάρεια- οι χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν είναι άνθρωποι πλούσιοι, ηγετικές μορφές που συνήθως είναι απομονωμένοι από τους άλλους. Δεν είναι τυχαίο», εξηγεί ο Ρίτσαρντ Σίφορντ, ο οποίος πιστεύει πως το χρήμα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του ελληνικού πολιτισμού.
Ο «Πλούτος» του Αριστοφάνη, σύμφωνα με τον Βρετανό καθηγητή, αποτελεί την πρώτη συζήτηση περί οικονομικών στην αρχαιότητα. Και ο Αριστοφάνης φέρεται να διαχωρίζει το χρήμα από τα άλλα αγαθά της ζωής. Διότι το χρήμα το αναζητάμε διαρκώς σε μεγαλύτερες ποσότητες, αντιθέτως με την μπιζελόσουπα!
«Ο σύγχρονος κόσμος έχει βυθιστεί στην ιδέα του αλόγιστου χρήματος. Οι αρχαίοι Έλληνες φρόντιζαν να προειδοποιήσουν τους άπληστους μέσω της μυθολογίας. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του βασιλιά Μίδα, ενός ανθρώπου γνωστού για την λατρεία του στο χρήμα. Γι΄ αυτό και θεωρώ τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό ως πολιτισμό του μέτρου», συνεχίζει ο Ρ. Σίφορντ.
Το μέτρο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού όμως δεν αφορά μόνο την απληστία, αλλά και την οικολογία. Η αδιαφορία του σύγχρονου κόσμου για τα σήματα κινδύνου που εκπέμπει το φαινόμενο του θερμοκηπίου παραπέμπει σε μορφές της ελληνικής μυθολογίας, που υποκύπτουν στις ακόρεστες επιθυμίες τους ακόμη και αν γνωρίζουν πως οι επιλογές τους θα τους οδηγήσουν στην καταστροφή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του Ερυσίχθονα, που έκοψε τα δένδρα από το άλσος της θεάς Δήμητρας για την οικοδόμηση του μεγάρου του. Εκείνη για να τον τιμωρήσει τον καταδίκασε να πεινάει διά βίου και να μη βρίσκει τρόπο να χορτάσει, ώστε στο τέλος κατέληξε να φάει τις σάρκες του.
«Ο μύθος για τη μεταποίηση της φύσης σε προϊόν, μία διαδικασία που έχει ως αποτέλεσμα την αδηφαγία και την αυτοκαταστροφή, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πόσο ανίκανοι είμαστε να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο του θερμοκηπίου εξαιτίας της αμετροέπειας του πολιτισμού μας. Δεν μπορούμε να ανασυστήσουμε τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό του μέτρου, αλλά τουλάχιστον μπορούμε να βρούμε έναν τρόπο να φωτίσουμε τον κόσμο μας με τα ιδανικά του», καταλήγει ο Ρίτσαρντ Σίφορντ.

Πηγή: Τα Νέα, Μ.Αδαμοπούλου, 7/4/09

http://www.arxaiologia.gr/site/content.php?artid=4489

Φεβρουαρίου 19, 2009

Παλιό…. αλλά μάλλον επίκαιρο!

Πολύς λόγος γίνεται το τελευταίο διάστημα από διάφορους σύγχρονους διαφωτιστές της εποχής μας, για ένα «νέο κοινωνικό συμβόλαιο». Άλλοι προσδιορίζουν τη σκοπιμότητά του ως λύση στην τρέχουσα οικονομική κρίση, άλλοι αναλύουν την κοινωνική του διάσταση και άλλοι απλώς χρησιμοποιούν τον όρο σαν επικεφαλίδα πολιτικών δηλώσεων.

Το 1762 δημοσιεύτηκε το έργο του Ζαν -Ζακ Ρουσσό «Κοινωνικό συμβόλαιο» ή «Αρχές πολιτικού δικαίου». Σ΄ αυτό εισάγεται η έννοια της «γενικής βούλησης» και προτείνεται από το συγγραφέα ένα «συμβόλαιο» με την έννοια της ομόφωνης σύμβασης την οποία όλα τα μέρη αυτοδεσμεύονται να τηρούν. Κατ΄ αυτό τον τρόπο διασφαλίζεται η διατήρηση της κοινωνικής ευταξίας και της ύπαρξης κράτους. Η έννοιες της «κοινής θέλησης», του «κοινωνικού δεσμού» και του «κοινού συμφέροντος» αναλύονται και θεωρούνται προσδιοριστικοί παράγοντες γενικής ευημερίας.

Το έργο χαρακτηρίστηκε «Ευαγγέλιο του Διαφωτισμού» και «Μανιφέστο της Γαλλικής Επανάστασης».

clip_image002

Παρακάτω, κάποια αποσπάσματα από το έργο αυτό, ενδεικτικά και ελπίζω όχι κουραστικά.

ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ό άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος άλλά παντού είναι σκλαβωμένος και αν κάποιος θεωρεί τον εαυτό του κύριο των άλλων δεν παύει νά είναι πιο σκλάβος απ’ αυτούς. Πώς έγινε αύτή ή αλλαγή; Δεν ξέρω. Τι μπορεί νά την κάνει νόμιμη; Πιστεύω ότι μπορώ νά δώσω κάποια απάντηση σ’ αυτό το πρόβλημα.

Αν δεν λογάριαζα, παρά τη δύναμη και το αποτέλεσμα που προκύπτει άπ’ αύτή, θα έλεγα: Όσο ένας λαός αναγκάζεται νά σκύβει το κεφάλι και το κάνει, ενεργεί σωστά.

Από τη στιγμή όμως πού θα καταλάβει ότι έχει δύναμη νά αποτινάξει το ζυγό του και το κάνει, ενεργεί ακόμα πιο σωστά, γιατί ξαναβρίσκοντας την ελευθερία του με το ίδιο δικαίωμα πού του τη στέρησαν ή έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για νά την ξανακερδίσει ή ήταν άδικο νά του την αφαιρέσουν.

Η κοινωνική όμως ευταξία είναι ένα προνόμιο ιερό πού πάνω του στηρίζονται όλα τ’ άλλα. Παρ’ όλα αυτά όμως,. αυτό το προνόμιο δεν δόθηκε στον άνθρωπο εκ φύσεως.

Στηρίζεται λοιπόν σε ορισμένους κανόνες. Ή δυσκολία είναι νά γνωρίσει ο άνθρωπος ποιοι είναι αυτοί οι κανόνες.

Πριν φτάσω όμως σ’ αυτό το σημείο, πρέπει νά εδραιώσω αυτά πού πρόκειται ν’ ακολουθήσουν.

……………………..

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ

Υποθέτω πώς οι άνθρωποι έφτασαν στο σημείο πού οι δυσκολίες πού εμπόδιζαν την διατήρησή τους στη φυσική κατάσταση, υπερνικούν με την αντίστασή τους τις δυνάμεις πού το κάθε άτομο μπορεί νά χρησιμοποιήσει, για νά παραμείνει σ’ αύτή την κατάσταση.

Αυτή όμως ή πρωτόγονη κατάσταση δεν μπορούσε να επιβιώσει και το ανθρώπινο γένος κινδύνευε νά χαθεί, αν δεν άλλαζε τρόπο ζωής.

Έτσι ο άνθρωπος, μη μπορώντας ν’ αποκτήσει καινούργιες δυνάμεις, περιορίζεται στο νά ενώνει και νά κατευθύνει αυτές πού υπάρχουν και μη έχοντας άλλο μέσο για να αυτοδιατηρηθεί, καταφεύγει στο σχηματισμό ενός συνόλου δυνάμεων, πού νά μπορεί νά τις χρησιμοποιεί μονάχα μ’ ένα κίνητρο, νά τις κάνει νά λειτουργούν από κοινού και πού θα μπορούν ν’ υπερνικούν τα εμπόδια.

Αυτό το σύνολο δυνάμεων όμως μπορεί νά δημιουργηθεί μονάχα με τη συμβολή πολλών ανθρώπων. Η δύναμη όμως και ή ελευθερία τού καθενός άνθρώπου είναι τα πρώτα μέσα για τη συντήρησή του. Πώς λοιπόν θα παραχωρήσει τα ίδια του τα μισά χωρίς νά βλάψει τον εαυτό του.

«Βρείτε μία μορφή κοινότητας, πού νά υπερασπίζει και νά προστατεύει μ’ όλες τους τις δυνάμεις, το πρόσωπο και την περιουσία τού καθενός μέλους της και στην όποία ο καθένας, παρά το γεγονός ότι θα είναι ενωμένος με τούς υπόλοιπους, θα μπορεί νά υπακούει μονάχα στον εαυτό του και νά μείνει έτσι ελεύθερος, όπως ήταν πριν».

Αυτό είναι το ζωτικό πρόβλημα στο όποίο το κοινωνικό συμβόλαιο δίνει τη λύση.

Οι όροι του συμβολαίου είναι έτσι καθορισμένοι από τη φύση της πράξεως, ώστε και ή παραμικρή τροποποίηση νά τούς κάνει μάταιους και άσκοπους.

Και ναι μεν μπορεί νά μην διακηρύχτηκαν ποτέ κατηγορηματικά, είναι όμως παντού οι ίδιοι, παντού αναγνωρίζονται και γίνονται σιωπηλά δεκτοί. Κι έτσι, όταν το κοινωνικό συμβόλαιο θα έχει παραβιαστεί, ο καθένας θα επέστρεφε. στα πρώτα του δικαιώματα και θα ξαναβρεί τη φυσική του ελευθερία χάνοντας τη συμβατική, πού για χάρη της αρνήθηκε την πρώτη.

Αν εξετάσουμε καλά τούς όρους αυτού τού συμβολαίου, θα δούμε ότι όλοι συγκλίνουν σ’ έναν: την ολοκληρωτική προσχώρηση τού πολίτη, μ’ όλα του τα δικαιώματα, στην κοινότητα. Γιατί, από τη στιγμή πού ο καθένας παραχωρεί εξ ολοκλήρου τον εαυτό του στην κοινότητα, όλοι γίνονται ίσοι απέναντι στη συμφωνία κι’ έτσι κανένας δε θα έχει συμφέρον νά την κάνει πιο δύσκολη για τούς άλλους.

Επί πλέον, όταν ή παραχώρηση γίνεται χωρίς δισταγμούς, ή ένωση είναι τόσο τέλεια, ώστε κανένα από τα μέλη δεν θα έχει ν’ αποκτήσει τίποτε περισσότερο. Γιατί αν έμεναν στα μέλη κάποια δικαιώματα, κι’ όπως δε θα υπήρχε κάποιος ανώτερος πού νά είναι σε θέση νά κρίνει ανάμεσα σ’ αυτούς και το δημόσιο τότε ο καθένας, όντας κατά κάποιο τρόπο κριτής του εαυτού του, σιγά – σιγά θα προσπαθούσε νά γίνει κριτής όλων. Κι έτσι θα εξακολουθούσε νά υπάρχει ή φυσική κατάσταση, ενώ ή κοινότητα θα γινόταν αναγκαστικά τυραννική και μάταιη.

Τέλος, όταν ο καθένας προσφέρει τον εαυτό του σ’ όλους, δεν τον προσφέρει σε κανένα και όπως δεν υπάρχει ένα μέλος πού νά μην έχουν όλοι, πάνω του, το δικαίωμα πού παραχωρεί ο καθένας για τον εαυτό του, όλοι κερδίζουν ακριβώς αυτό πού χάνουν και επιπλέον περισσότερη δύναμη, για νά διατηρήσουν αυτά πού έχουν.

Αν παραμερίσουμε από το κοινωνικό συμβόλαιο το κάθε τι μη ουσιαστικό θα δούμε ότι φτάνουμε στα λόγια «Καθένας μας βάζει από κοινού τον εαυτό του κι όλη του τη δύναμη κάτω από την υπέρτατη διεύθυνση της γενικής θέλησης και δεχόμαστε κάθε μέλος σαν αναπόσπαστο τμήμα του συνόλου» .

Την ίδια στιγμή, στη θέση του ατομικού προσώπου του κάθε συμβαλλομένου, ή κοινωνική ένωση δημιουργεί ένα ηθικό και συλλογικό σώμα πού αποτελείται από τόσα μέλη όσες είναι και οι ψήφοι στη συνέλευση.

Από την πράξη αυτή τής ένωσης, το σώμα αυτό παίρνει την ενότητά του, το κοινό εγώ του, τη ζωή και τη θέλησή του. Αυτό το δημόσιο πρόσωπο πού δημιουργείται μ’ αυτόν τον τρόπο, με τη συγχώνευση όλων των άλλων προσώπων, άλλοτε ονομαζόταν Πολιτεία, ενώ τώρα ονομάζεται Δημοκρατία η πολιτικό σώμα.

Το ίδιο σώμα αποκαλείται από τα μέλη του Κράτος όταν είναι παθητικό, Εξουσία όταν είναι ενεργητικό, Δύναμη όταν το συγκρίνουν μ’ άλλα παρόμοια πρόσωπα.

‘Όσο για τα μέλη παίρνουν συλλογικά τ’ όνομα Λαός, ενώ χωριστά ονομάζονται Πολίτες, γιατί συμμετέχουν στη κυρίαρχη εξουσία και Υπήκοοι , επειδή υποτάσσονται στους νόμους τού κράτους.

Αυτοί οι όροι όμως συχνά συγχέονται και χρησιμοποιείται ο ένας στη θέση τού αλλού. Το σωστό όμως είναι νά ξέρει κανείς νά τούς ξεχωρίζει, όταν χρησιμοποιούνται κυριολεκτικά.

………………………

ΤΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΚΑΛΟΥ ΠΟΛlΤΕΥΜΑΤΟΣ

Όταν κάποιος ρωτά αφηρημένα ποίο είναι το καλύτερο πολίτευμα, κάνει μία ερώτηση άλυτη και απροσδιόριστη. Ή, αν θέλετε, οι απαντήσεις πού μπορεί νά δεχτεί είναι τόσες, όσοι και οι συνδυασμοί των απόλυτων και σχετικών καταστάσεων ένας λαού.

Θα ήταν διαφορετικά όμως, αν ρωτούσε από πού μπορούμε νά καταλάβουμε αν ένας συγκεκριμένος λαός έχει σωστό ή λανθασμένο πολίτευμα τότε μία απάντηση θα ήταν δυνατή.

Παρ’ όλα αυτά όμως δεν μπορεί νά δοθεί μία ξεκαθαρισμένη απάντηση, γιατί ο καθένας θέλει ν’ απαντήσει με το δικό του τρόπο. Άλλοι πολίτες αναφέρονται στη δημόσια τάξη κι’ άλλοι στην ατομική ελευθερία. Ό ένας προτιμά την ασφάλεια τής περιουσίας κι’ ο άλλος την προσωπική του. Ό ένας πιστεύει ότι το καλύτερο πολίτευμα είναι και το πιο αυστηρό, ο άλλος υποστηρίζει ότι είναι το πιο επιεικές. Ο ένας θέλει νά τιμωρούνται τα εγκλήματα κι’ ο άλλος καλύτερα νά προλαμβάνονται. Ό ένας βρίσκει σωστό νά φοβόμαστε τούς γείτονές μας κι ο άλλος καλύτερα νά τούς αγνοούμε

Ό ένας είναι ευτυχισμένος, όταν το χρήμα κυκλοφορεί, κι ο άλλος φωνάζει νά δώσουν ψωμί στο λαό.

Έστω όμως ότι όλοι συμφωνούν και στα παραπάνω και σ’ άλλα παρόμοια. Τι βγαίνει; Κι αφού οι ηθικές άξίες δεν έχουν ακριβή μονάδα μετρήσεως πώς θα συμφωνήσουμε στην εκτίμηση τους, έστω κι’ αν συμφωνήσει σ’ ένα σημείο;

Ξαφνιάζομαι πάντα όταν παραγνωρίζουν ένα σημάδι τόσο απλό κι’ από κακή πίστη δε συμφωνούν. Ποίος είναι ο σκοπός τής πολιτικής κοινότητας;

Είναι ή διατήρηση κι’ ή ευημερία των μελών της.

Και ποίο είναι το σίγουρο σημάδι της διατήρησης και της ευημερίας του; Ή αύξησή του. Μην ψάχνετε μακριά νά βρείτε αυτό το πολυσυζητημένο σημάδι.

‘Όπως και νάχει το ζήτημα, το πολίτευμα μίας χώρας στην όποία χωρίς ξένες επεμβάσεις, χωρίς νέες πολιτογραφήσεις, χωρίς αποικίες οι πολίτες αυξάνονται είναι αναμφισβήτητα το καλύτερο.

Ενώ το πολίτευμα μίας άλλης, όπου ο λαός ελαττώνεται είναι το χειρότερο.

Τώρα ήρθε ή σειρά αυτών πού βάζουν κάτω τούς αριθμούς. Υπολογίστε, λοιπόν, μετρήστε, και συγκρίνετε.