Αφιερωμένο….

Αφιερωμένο σ΄εκείνους που έζησαν περήφανα,

που αγωνίστηκαν,

που έδωσαν,

που δε ζήτησαν

και που τίποτα δε μπορεί να τους αφαιρέσει την αξιοπρέπεια της ζωής τους!

Ένα σπίτι για να γεννηθείς
ένα δέντρο για ν’ ανασάνεις
ένας στίχος για να κρυφτείς
ένας κόσμος για να πεθάνεις.

Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα –
αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω.
Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ’ έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.

 

Φθινοπωρινό σχόλιο

Το ουσιώδες στη μικρή ιστορία μου ήταν μια μαύρη κουνιστή
πολυθρόνα – αλλά που είναι τώρα το σπίτι, που είναι η φρουτιέρα
με τα παλιά επισκεπτήρια, οι πετσέτες που πνίγαμε τα γέλια –
μόνον η λάμπα καίει ακόμα στην άδεια κάμαρα, σαν κάποιον που
συνομιλεί με τον εαυτό του αγνοώντας τους κινδύνους ή όπως μια
γυναίκα που δεν τη γνώρισες ποτέ κι όμως θα πρέπει κάποτε να
΄χατε αγαπηθεί πολύ
μες στην ατέλειωτη ερήμωση μιας μέρας του φθινοπώρου.

Δρόμοι που χάθηκα
γωνιές που στάθηκα
δάκρυα που πίστεψα
παιχνίδια στο νερό.

Πικρό το βράδυ φτάνει.
Νύχτες που έκλαψα
γέφυρες που έκαψα
άστρα π’ αγάπησα
που πάω και τι θα βρω.

Πικρό το βράδυ φτάνει.
Λόγια που ξέχασα
φίλοι που έχασα
καημέ μεγάλε μου
ας πάμε τώρα οι δυο.
Πικρό το βράδυ φτάνει.

Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμε
τις κουρτίνες
γιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών. Τι κάναμε στη ζωή μας;
Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;
Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχει
αιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματα
που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου. Κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα: μια λέξη ή ένα κλειδί, ένα
χτες ή ένα αύριο
όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι. Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν’ αφήσουν διεύθυν-
ση, πόσα λόγια χωρίς ανταπόκριση
κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων που δεν πρόφτασαν ν’
αγαπήσουν.

Ώσπου στο τέλος δεν μένει παρά μια θολή ανάμνηση από το παρελ-
θον (πότε ζήσαμε;)
και κάθε που έρχεται η άνοιξη κλαίω γιατί σε λίγο θα φύγουμε και
κανείς δεν θα μας θυμηθεί.

Αντίγραφο από blue

Στίχοι-Ποιήματα

Τάσσος Λειβαδίτης

Advertisements

5 Σχόλια to “Αφιερωμένο….”

  1. Ολα όσα χρειάζομαι τα έχωΈνα σπίτι για να γεννηθώένα δέντρο για ν’ ανασάνωένα στίχο για να κρυφτώένα κόσμο για να αγαπώ τί μένει?Μια νύχτα για να κοιμηθώαφήνοντας πίσω μου ενα μικρό "μη με λησμόνει"

  2. Merci pour ces beaux textes , de belles images poétiques : "le facteur a des siècles à manifester… Ah ! combien de lettres, des poèmes combienqui ont eu vent de Novembre…la perte de choses est sans importance : un mot ou une clé, hier , demain….mais mes nuits ont toujours un parfum de violette… " Et ce poème "Routes perdues " … Tout est très beau mais quel dommage que je n\’aie pas trouvé une traduction correcte !

  3. ένας στίχος για να κρυφτείςΚι όμως βγάζουν τις μεγαλύτερες αλήθειες…Είναι ο αγαπημένος μου ο Λειβαδίτης…σ\’ευχαριστώ :))

  4. Τι να πω εδώ Βιβή μου; Τι να πω;Προτιμώ να σωπάσω!Μονάχα, σε παρακαλώ, κράτα τις κουρτίνες σου τραβηγμένες! Θέλω, σαν κοιτάζω το σπίτι σου, να σε βλέπω στο φως μέσα!Την καληνύχτα μου

  5. Τον τελευταίο καιρό νοιώθω ότι δε χωράω να κρυφτώ σε ένα στοίχο…. Θέλω ολόκληρο ποίημα… και αυτό… ΑΝ με χωρέσει.Σε ευχαριστούμε Βιβή μου! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: