Archive for Οκτώβριος, 2009

Οκτώβριος 31, 2009

Πρωταγωνιστές ή απλοί θεατές?

 

Τι περιμένουμε για να πάρουμε στα χέρια μας τη ζωή μας?

Για να τολμήσουμε ν’ αλλάξουμε ότι δε μας αρέσει?

Ο χρόνος περνά και το αργά θα έρθη!

Ο κόσμος θάναι πάντα ίδιος, δεν πρόκειται να γίνει πιο ανεκτικός για χάρη μας!

Υπήρχε πολύ πριν από μας και θα υπάρχει και τότε που εμείς θα λείπουμε……!

 

DSC06243

 

 

"Πρέπει, οπωσδήποτε, ν’ αλλάξω ζωή, αλλιώς
είμαι χαμένος. Βέβαια, έχω καιρό μπροστά μου, είμαι ακόμα
νέος. Αν μπορούσα να ξεφύγω αυτή την άθλια καθημερινότητα,
υποχρεώσεις και συνήθειες και συμβιβασμοί, αν σταθώ λιγό-
τερο εύκολος
στις διάφορες προφάσεις- μα ιδιαίτερα
αν βάλω πια ένα τέλος σε τούτες τις αιώνιες αναβολές.
Τότε, αλήθεια, ίσως φτιάξω κάτι, ίσως μάλιστα και κάτι το
μεγάλο
όπως ονειρευόμουν από παιδί…"
Έτσι έγραφε κάποιος ένα βράδυ με χέρια που τρέμανε.
Κι έκλαιγε. Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.
Το πρωί, μόλις θυμόταν κάτι αόριστα. Και σε μερικά χρόνια
πέθανε.

Τάσσος Λειβαδίτης

«ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ»

Από τη συλλογή «Ποιήματα (1958-1964)

Οκτώβριος 27, 2009

Βασανιστικό Ερώτημα

 

Τι μπορείς να κάνεις αποκλεισμένος τέσσερις ώρες σ΄ένα αυτοκίνητο….μόνος σου?????

Διευκρίνηση:

Δεν έχεις τίποτα που να διαβάζεται.

Δεν έχεις τίποτα που να τρώγεται.

Δεν έχεις τίποτα που να πίνεται.

Δεν πιάνει το κ…..ραδιόφωνο.

Δεν μπορείς να κοιμηθείς.

 

Απάντηση:

1. Ευχαριστείς τέσσερις ώρες το Θεό που:

  • το αυτοκίνητο δεν είναι μέσα στο νερό!!!
  • είσαι αποκλεισμένος μέσα στο αυτοκίνητο και  όχι ..πάνω σ΄αυτό!!
  • σε φώτισε και έβαλες βενζίνη πριν φύγεις!!!

 

kairiko_450x

 

Και αυτό γιατί:

Η Εθνική οδός δέν έχει λούκι για να φεύγουν τα νερά.

Οι πυροσβεστικές ήρθαν μετά από μιά ώρα και μάλλιστα πίσω από τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα.

Οι μπουλντόζες ήρθαν μετά από δύο ώρες και μάλλιστα πίσω από τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα.

Η λωρίδα ασφαλείας ήταν κλειστή γιατί είχε γεμίσει από …έξυπνους Έλληνες!!!

Τα αυτοκίνητα δεν έχουν σωσίβια ούτε λέμβους!!!!

Και ποιός θα σε έσωζε????

 

Οπότε:

Διασκεδάζεις με τους γύρω σου που κοιτάνε ανήσυχα, πάνε και έρχονται, κάνουν υποθέσεις για το πότε θα ανοίξει ο δρόμος, βρίζουν, προσπαθούν χωθούν σε άλλη λωρίδα κινδυνεύοντας να τρακάρουν για να κερδίσουν …μια θέση, τρέχουν στα δεντράκια για την ανάγκη τους,

και φιλοσοφείς το χάλι μας γενικά!!!!!

 

Οκτώβριος 14, 2009

Αφιερωμένο….

Αφιερωμένο σ΄εκείνους που έζησαν περήφανα,

που αγωνίστηκαν,

που έδωσαν,

που δε ζήτησαν

και που τίποτα δε μπορεί να τους αφαιρέσει την αξιοπρέπεια της ζωής τους!

Ένα σπίτι για να γεννηθείς
ένα δέντρο για ν’ ανασάνεις
ένας στίχος για να κρυφτείς
ένας κόσμος για να πεθάνεις.

Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα –
αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω.
Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ’ έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.

 

Φθινοπωρινό σχόλιο

Το ουσιώδες στη μικρή ιστορία μου ήταν μια μαύρη κουνιστή
πολυθρόνα – αλλά που είναι τώρα το σπίτι, που είναι η φρουτιέρα
με τα παλιά επισκεπτήρια, οι πετσέτες που πνίγαμε τα γέλια –
μόνον η λάμπα καίει ακόμα στην άδεια κάμαρα, σαν κάποιον που
συνομιλεί με τον εαυτό του αγνοώντας τους κινδύνους ή όπως μια
γυναίκα που δεν τη γνώρισες ποτέ κι όμως θα πρέπει κάποτε να
΄χατε αγαπηθεί πολύ
μες στην ατέλειωτη ερήμωση μιας μέρας του φθινοπώρου.

Δρόμοι που χάθηκα
γωνιές που στάθηκα
δάκρυα που πίστεψα
παιχνίδια στο νερό.

Πικρό το βράδυ φτάνει.
Νύχτες που έκλαψα
γέφυρες που έκαψα
άστρα π’ αγάπησα
που πάω και τι θα βρω.

Πικρό το βράδυ φτάνει.
Λόγια που ξέχασα
φίλοι που έχασα
καημέ μεγάλε μου
ας πάμε τώρα οι δυο.
Πικρό το βράδυ φτάνει.

Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμε
τις κουρτίνες
γιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών. Τι κάναμε στη ζωή μας;
Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;
Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχει
αιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματα
που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου. Κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα: μια λέξη ή ένα κλειδί, ένα
χτες ή ένα αύριο
όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι. Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν’ αφήσουν διεύθυν-
ση, πόσα λόγια χωρίς ανταπόκριση
κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων που δεν πρόφτασαν ν’
αγαπήσουν.

Ώσπου στο τέλος δεν μένει παρά μια θολή ανάμνηση από το παρελ-
θον (πότε ζήσαμε;)
και κάθε που έρχεται η άνοιξη κλαίω γιατί σε λίγο θα φύγουμε και
κανείς δεν θα μας θυμηθεί.

Αντίγραφο από blue

Στίχοι-Ποιήματα

Τάσσος Λειβαδίτης