Οι περαστικές!

Je veux dédier ce poème

Θέλω ν΄ αφιερώσω αυτό το ποίημα

A toutes les femmes qu’on aime

σ΄ όλες τις γυναίκες που αγαπάμε

Pendant quelques instants secrets

μόνο για κάποιες μυστικές στιγμές

A celles qu’on connait à peine

που τις γνωρίζουμε ελάχιστα

Qu’un destin différent entraîne

που δεν έχουμε το ίδιο πεπρωμένο

Et qu’on ne retrouve jamais

και που δεν τις ξαναβρίσκουμε ποτέ!

…………..

De toutes ces belles passantes

Σε όλες αυτές τις όμορφες περαστικές

Que l’on n’a pas su retenir

που δεν ξέραμε να κρατήσουμε!

Les Passantes – Οι περαστικές

Ποίημα του Antoine Pol
Το ποίημα μελοποίησε και τραγούδησε ο Georges Brassens

Je veux dédier ce poème
A toutes les femmes qu’on aime
Pendant quelques instants secrets
A celles qu’on connait à peine
Qu’un destin différent entraîne
Et qu’on ne retrouve jamais
A celle qu’on voit apparaître
Une seconde à sa fenêtre
Et qui, preste, s’évanouit
Mais dont la svelte silhouette
Est si gracieuse et fluette
Qu’on en demeure épanoui
A la compagne de voyage
Dont les yeux, charmant paysage
Font paraître court le chemin
Qu’on est seul, peut-être, à comprendre
Et qu’on laisse pourtant descendre
Sans avoir effleuré sa main
A la fine et souple valseuse
Qui vous sembla triste et nerveuse
Par une nuit de carnaval
Qui voulu rester inconnue
Et qui n’est jamais revenue
Tournoyer dans un autre bal
A celles qui sont déjà prises
Et qui, vivant des heures grises
Près d’un être trop différent
Vous ont, inutile folie,
Laissé voir la mélancolie
D’un avenir désespérant
Chères images aperçues
Espérances d’un jour déçues
Vous serez dans l’oubli demain
Pour peu que le bonheur survienne
Il est rare qu’on se souvienne
Des épisodes du chemin
Mais si l’on a manqué sa vie
On songe avec un peu d’envie
A tous ces bonheurs entrevus
Aux baisers qu’on n’osa pas prendre
Aux cœurs qui doivent vous attendre
Aux yeux qu’on n’a jamais revus
Alors, aux soirs de lassitude
Tout en peuplant sa solitude
Des fantômes du souvenir
On pleure les lêvres absentes
De toutes ces belles passantes
Que l’on n’a pas su retenir

Κώστας Ουράνης – Περαστικές

Γυναίκες που σας είδα σ’ ένα τραίνο

τη στιγμή που κινούσε γι άλλα μέρη

γυναίκες που σας είδα σ’ άλλου χέρι

με γέλιο να περνάτε ευτυχισμένο

γυναίκες, σε μπαλκόνια να κοιτάτε

στο κενό μ’ ένα βλέμμα ξεχασμένο,

ή από ένα πλοίο σαλπαρισμένο

μ’ένα μαντήλι αργά να χαιρετάτε:

να ξέρατε με πόση νοσταλγία,

στα δειλινά τα βροχερά και κρύα,

σας ξαναφέρνω στην αναμνησή μου,

γυναίκες, που περάσατε μιαν ώρα

απ ‘ τη ζωή μου μέσα -και που τώρα

κρατάτε μου στα ξένα την ψυχή μου!

Baudelaire «Σε μια διαβάτισσα» (“A une passante”)

Του δρόμου τ’ οχλαλοητό ξεκούφαινε τριγύρα.

Ψηλή, λιγνή, στα μαύρα της, αρχοντολυπημένη,

κάποια γυναίκα διάβηκε κρατώντας σηκωμένη

μ’ επίδειξη της ρόμπας της τη νταντελένια γύρα.

Ευγενικιά και λυγερή με πόδι ως αγαλμάτου.

Κι εγώ ρουφούσα, όπως αυτός που τρέλα τον χτυπάει,

στα μάτια της τεφρό ουρανό που θύελλες γεννάει,

μια γλύκα σαγηνευτική και μια ηδονή θανάτου.

Κάποια αστραπή…νύχτα μετά! –Διαβάτισσά μου ωραία

που ξαφνικά στο βλέμμα σου ξανάνιωσα, για πε μου

αλλού πια μόνο θα σε δω, σε κάποια ζωή νέα;

αλλού, πολύ μακριά από δω! αργά! κι ίσως ποτέ μου!

Γιατί δεν ξέρω αν πουθενά θέλω πια σ’ ανταμώσει,

Ω, εσένα που θ’αγάπαγα, ω εσύ, που το ‘χες νιώσει!

Γιάννης Σκαρίμπας – Ο σταθμάρχης

………………………………………………..

Άξαφνα ως γλυστρούσε – σ’ ένα παραθύρι
Ένα χέρι εξαίσιο μούγνεψε και πάει
Μια σειρά άσπρα δόντια , δυο μάτια σαπφείροι
Μούστειλαν – φίλημα στα χάη!

Έμενα … Η μέρα είχε κιόλας φύγει,
Του σταθμού μου, γύρω, η ερημία αλύχτα
Κείνες οι φιλύρες πήγαιναν με ρίγη
Και με βήμα στρατιωτικό στη νύχτα…

Ω, έσύ, κυρά χέρι, δόντια , μάτι
Όνειρο και τραίνο που την πας τη νιότη,
Έδωσα σινιάλο – το κ α θ ή κ ο ν_ για τη
Διασταύρωσή μας στην αιωνιότη…

Advertisements

2 Σχόλια to “Οι περαστικές!”

  1. Γυναίκα – Θάλασσα – Ζωήτου Νίκου Καββαδία

  2. Ωραίο τραγούδι!!!!!Αισθαντικό, ερωτικό, ποιητικό, μελωδία και άκουσμα ψυχής!Και με τι συνοδεία, ε Βιβή μου;;¨Οπου ο Ερωτας για τον Ερωτα τον ίδιον…και τα πρόσωπα τα διαβατάρικα, μέσα πιθανά για το ίδεώδες της θολής γραμμής των οριζόντων….Αχ Αγάπη πούσουνα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: