Archive for Νοέμβριος, 2008

Νοέμβριος 29, 2008

Σκληρό Γαλάζιο

 

image

Πάλι κι απόψε τα ίδια άρχισα
Μες στο παράπονο άλλη μια μέρα
Σαν μήνας άδικος ό,τι αγάπησα
Σαν Αύγουστος στην Αμοργό όταν σηκώνει αέρα
Οι όρκοι μου Έκτορες στου χρόνου τα άρματα
Γυμνοί να σέρνονται πάνω στο χώμα
Γυναίκες-μνήμες βάζουν κλάματα
Σκύβουν μια τελευταία φορά και σε φιλούν στο στόμα

Δεν έχω όμορφο νησί, κανείς δε θα με ψάξει
Ούτε κάνα πιστό σκυλί στα πόδια μου θα κλάψει
Δεν έφυγα από πουθενά, δεν έχω να ξεχνάω
Απ’ τη ζωή μου έρχομαι και στη ζωή μου πάω.

Σκληρό γαλάζιο μ’ έχει κυκλώσει
Των άγριων φόβων η ερημιά
Κι αν απ’ τα χέρια σου έχω γλιτώσει
Τα μάτια σου με βρίσκουνε και με πονούν ξανά.
Μόνος μου τώρα έμεινα, σαν χωματένια οδός
Οι φίλοι μου ξεχάστηκαν σε μια παλιά ταβέρνα
Κι όταν για λίγο πίστεψα πως ήμουνα Θεός
Πέρασα από κύματα και βράχηκα στη φτέρνα

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Advertisements
Νοέμβριος 24, 2008

Τόπος ή Χρόνος??

 

      image

Τα όνειρά μου σαν παιχνίδια κουρδισμένα.
Και το μυαλό μου μια παράξενη πατέντα.
Οι αναμνήσεις μου, μου πιάνουνε κουβέντα.
Απόψε λέω να παίξω απ’ τα κερδισμένα.
Κι έτσι τον δρόμο μου ανάποδα μαζεύω.
θυμάμαι όλα της ζωής μου τα λημέρια.
Τάιζα λύκους και μου τρώγανε τα χέρια,
Κι έτσι παιδεύτηκα να μάθω να χαϊδεύω.
Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος.
Κι όλους τους δρόμους που με ‘βγάλαν εδώ πέρα,
τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα.
Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.
Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.
Ύστερα ήρθαν οι χαρούμενες παρέες…
Όλο μου ‘λέγαν, σε κανέναν δε χρωστάω.
Με πότιζαν οινόπνευμα να μάθω να γελάω,
κι εγώ τις άφησα κι έψαξα για νέες.
Η θάλασσα με μάζεψε απ’ το δρόμο.
Μου χάρισε αλάτι να ξεχνάω,
μου έμαθε το κύμα να αγαπάω,
κι ένα κατάρτι έβγαλα στον ώμο.
Μόνος μου έφυγα και φτάνω μόνος.
Κι όλους τους δρόμους που με ‘βγάλαν εδώ πέρα,
τους έχω πάλι περπατήσει σε μια μέρα.
Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος.
Μόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος

Mόνη μου πατρίδα είναι ο χρόνος

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Πρώτη εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Νοέμβριος 24, 2008

Κάτι ονειροπόλοι…

                                                       

image

Kάτι διάφανες ψυχές σ’ αυτήν εδώ την πόλη
κάτι ονειροπόλοι
κάτι περίεργες μορφές χαμένες στα σκουπίδια
κάτι αποκαΐδια
κάτι από μένα κάτι από σένα
κάτι απ’ τα ρούχα της ψυχής μας τα σκισμένα
κάτι κουρέλια που τραγουδάμε
κάτι απ’ τα λάθη μας που αγαπάμε
κάτι σκληρές γλυκιές φωνές σαν πόρτα σκουριασμένη
κάτι τσαλακωμένοι
κάτι κορμιά ερωτικά που άνεμος τα παίρνει
κάτι αλλοπαρμένοι
κάτι από μένα κάτι από σένα
κάτι απ’ τα ρούχα της ψυχής μας τα σκισμένα
κάτι κουρέλια που τραγουδάμε
κάτι απ’ τα λάθη μας που αγαπάμε
κάτι παιδιά μοναχικά στα όνειρα δεμένα
πάντα αφηρημένα
κάτι διάφανες ψυχές σ’ αυτήν εδώ την πόλη
κάτι ονειροπόλοι…..

 
μουσική – στίχοι: Αλέξανδρος Δήμας

 

Νοέμβριος 12, 2008

Ίσως

 

ploia417928_47_th

 

Οι δρόμοι δεν τον πήγαν πουθενά
Παράξενες τον δέρνανε απόψεις
Η μάνα του καμάρωνε κρυφά
Εσύ μια μέρα γιε μου θα προκόψεις
Μια νύχτα που κοιμήθηκε βαριά
Τον είδανε στον ύπνο του να κλαίει
Σκυφτός σαν να ‘χε φάει μαχαιριά
Τον άκουσαν οι φίλοι του να λέει
Ίσως να είναι η αγάπη μια θλιμμένη γιορτή
Ένα ζευγάρι σκουριασμένες χειροπέδες
Ίσως να είναι η αλήθεια μια πληγή ανοιχτή
Ένα κελί με χρυσαφένιους μεντεσέδες
Ίσως να είναι το φεγγάρι μια τελεία λευκή
Σ’ ένα τετράδιο με φύλλα από σκοτάδι
Ίσως να έχεις χαραγμένο σαν μένα κι εσύ
Πάνω στο μέτωπο της τρέλας το σημάδι
Οι δρόμοι δεν τον πήγαν πουθενά
Κλεισμένος στων ονείρων του τις χώρες
Γυρνούσε σαν αέρας τα στενά
Και μίλαγε μονάχος με τις ώρες
Μια νύχτα που κοιμήθηκε βαριά
Τον άκουσαν σε κάποιον να μιλάει
Και είδαν πως σταμάτησε η καρδιά
Την πόρτα της ζωής να του χτυπάει
Ίσως να είναι η αγάπη μια θλιμμένη γιορτή
Ένα ζευγάρι σκουριασμένες χειροπέδες
Ίσως να είναι η αλήθεια μια πληγή ανοιχτή
Ένα κελί με χρυσαφένιους μεντεσέδες
Ίσως να είναι το φεγγάρι μια τελεία λευκή
Σ’ ένα τετράδιο με φύλλα από σκοτάδι
Ίσως να έχεις χαραγμένο σαν μένα κι εσύ
Πάνω στο μέτωπο της τρέλας το σημάδι

Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος

Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης

Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου